Wie bekend is met de geschiedenis, heeft weleens gehoord van Neville Chamberlain (1869-1940). De toenmalige premier van het Verenigd Koninkrijk probeerde Adolf Hitler cum suis ervan te overtuigen om concessies te doen. De Britten waren oorlogsmoe; Hitler mocht daarom dus maar één regio inlijven (Sudetenland, van Tsjechoslowakije, nu Tsjechië). ‘Appeasement’, heette de tactiek die de Brit gebruikte. Aan die appeasementspolitiek moest deze auteur denken, nu er weer – dit keer gelukkig minder – problematische figuren opduiken. Zeker na het lezen van De Volkskrant zaterdag.
De auteur dacht aan de broers Andrew en Tristan Tate, die nou net Brits waren. Want dit keer zijn het de eilanders die continentaal Europa willen veroveren. Niet fysiek, maar wel in cognitieve zin. Met hun stroming, genaamd ‘de manosfeer’, willen zij heren vanaf in ieder geval brugklasleeftijd ervan overtuigen dat er geen ruimte meer is voor mannen. De vrouwenemancipatiebeweging zou door zijn geslagen. Mannen mogen blijkbaar niet achter vrouwen aan. En mannen zijn vrijwel altijd de schuld van het problemen, zo denken de feministen in de ogen dezer mensen.
Ga er maar voor aan staan. Honderden jaren emancipatie – van Wilhelmina Drucker, tot de Dolle Mina’s, tot de strijd om vrouwen in de top – zouden zo weer ongedaan gemaakt kunnen worden. Drucker, Aletta Jacobs en die Dolle Mina zouden in hun graf omdraaien, als ze hoorden wat de manosfeermensen voor ogen hebben met vrouwen. Dat gaat verder dan wat gozerpraat (mannen moeten vrouwen domineren, vrouwen gaan alleen met lekkere of populaire mannen neuken).
Het is zelfs ernstiger: de beweging doet veronderstellen dat het van nature zo is. En dat er alfa’s en beta’s zijn. Laat je niets van de wijs brengen: het heeft niets met Couperus te maken (al was hij ook niet heilig), maar met de factor dominantie (alfa’s zijn echte mannen, beta’s softies). Je hebt dan ook nog dat 80 procent van de vrouwen op de beste 20 procent van de mannen zou vallen. Sommige mannen willen zelfs helemaal niets meer met vrouwen te maken hebben. Je kunt er een heel boekwerk over schrijven.
Materiële kant
Maar evenzeer zorgelijk, zijn de financiële fantasieën van deze lieden. Denk aan het hedonisme, of het jetsetleven. Een beetje zoals er in Cyprus of Monaco wordt geleefd: met dure Lamborghini’s de weg op, het dragen van horloges en wonen in penthouses. Of juist geen vaste woon- of verbijfplaats hebben, maar tegelijkertijd wel snel rijk worden. Wat zou kunnen met crypto en dropshipping. De grap is: financiële onderbouwing is er niet altijd voor te vinden. Instanties zoals de Autoriteit Financiële Markten hebben zelfs gewaarschuwd dat men hun inleg kan verliezen, dat koersen kunnen schommelen en er zelfs sprake is van oplichterij. Sterker nog: de manosfeerfiguren promoten een levensstijl, wat zelfs volwassen Nederlanders in tijden van gestegen prijzen en naweeën van corona al moeizaam kunnen nastreven – laat staan kinderen.
Op ecologisch vlak is het sowieso onzin. Het hoeft geen overduidelijke uitleg dat we juist duurzamer moeten leven, en juist minder moeten consumeren. En het hoeft ook geen uitleg dat bijna de helft van de jeugd klimaat in 2025 als een van de belangrijkste verkiezingsthema’s zag. Om dan nog maar te zwijgen van de andere waarden die in de natuur ook belangrijk zijn, zoals samenwerking. Hoe moeten de queen bee en haar workers hun hive anders onderhouden?
Dit zijn een heleboel woorden. Maar de tweede alinea is wel belangrijk. We hoeven, anders dan bij de leiders, onze mannelijke landgenoten niet hard aan te vallen. Maar we kunnen misschien toch pleiten voor ‘vrede voor onze tijd’. Dat ze op z’n minst stoppen met het blind aannemen van de financiële nonsens, en de ecologische impact serieus nemen. Niet iedereen is fan van genderkritiek. Maar iedereen begrijpt dat schulden hebben en rood staan kut is. Zeker met de stijgende prijzen als gevolg van oorlogen.
Als dat met vapeclouds en fatbikes moet, dan zij het zo.